در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

دانشگاه آزاد اسلامی

واحد تهران جنوب

دانشکده تحصیلات تکمیلی

“M.Sc” پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد

گروه مهندسی برنامه ریزی حمل و نقل

عنوان:

ارائه مدل عرضه – تقاضای هوشمند برای ناوگان حملونقل عمومی ترکیبی (مترو و اتوبوس شهر تبریز)

برای رعایت حریم خصوصی اسامی استاد راهنما،استاد مشاور و نگارنده درج نمی گردد

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)
چکیده:
طی چند دهه اخیر سیستم های جدید حمل و نقل شهری نظیر قطارهای سبک شه ری، تراموا، مترو و اتوبوسهای سریع باعث دگرگونی در حمل و نقل شهری شده اند. برنامه ریزان مسائل شهری با بهره گیری از این پیشرفت های تکنولوژیکی می توانند راهکارهای متفاوتی در خصوص چگونگی برنامه ریزی حمل و نقل شهری ارائه نمایند.
هدف این پژوهش ارائه مدل عرضه – تقاضای هوشمند برای ناوگان حمل و نقل ترکیبی عمومی مشتمل بر قطار سبک شهری و اتوبوسرانی شهر تبریز با رویکرد کاهش زمان انتظار مسافرین قطار سبک شهری و زمانبند ی سرفاصله زما نی ناوگان بوده می باشد. با در نظر داشتن ویژگیهای سیستم حمل و نقل عمومی و چگونگی انجام سفر بهره گیری کنندگان آن بخش از سیستم حمل و نقل شهری از مبدأ تا مقصد سفر، زمان سفر بیشتر از هر عامل دیگری در اندازه مطلوبیت سیستم حمل و نقل عمومی و اندازه بهره گیری از این سیستم مؤثر می باشد . به نحوی که با کاهش زمان سفر مسافرین، سیستم حمل و نقل عمومی به عنوان کم هزینه ترین، ایمن ترین و در نهایت مطلوب ترین بخش سیستم حمل و نقل شهری از سوی بهره گیری کنندگان انتخاب می گردد. زمان سفر با سیستم حمل و نقل عمومی مشتمل بر سه بخش زمان پیاده روی از ایستگاه، زمان انتظار در ایستگاه، زمان درون وسیله می باشد که در این مطالعه کاهش زمان انتظار در ایستگاه، تابع هدف بهینه سازی ترکیب ناوگان اتوبوس رانی قرار گرفته می باشد. زیرا که زمان انتظار در ایستگاه تابعی از تواتر حرکت اتوبوسها و نیز تعداد ناوگان خطوط اتوبوسرانی می باشد. از این رو در این مطالعه مدلی پویا برای تعیین ترکیب بهینه ناوگان حمل و نقل عمومی ارائه شده می باشد که در آن با نشانه گذاری ایستگاههای مشترک میان خطوط قطار سبک شهری و خطوط اتوبوسرانی و همچنین تعیین خطوط اتوبوسرانی منتخب برای تغییر ناوگان آنها، و سپس تحلیل ترافیکی شبکه حمل و نقل شهری تحت هر یک از سیاستهای تغییر ناوگان، سیاست بهینه و در نتیجه ترکیب بهینه ناوگان معرفی می گردد.
نتایج حاصل از مدل هوشمند نمایانگر آن می باشد که با در نظر داشتن تداخل شبکه خطوط اتوبوسرانی و شخصی، افزایش ناوگان خطوط اتوبوسرانی موجب ایجاد شلوغی در بعضی مسیرهای شبکه (از مبدأ تا مقصد) و در نتیجه نوسان زمان صرف شده و مسافت طی شده در شبکه می گردد. که این امر چیزی نیست غیر از تغییر هزینه وارده بر بهره گیری کنندگان از شبکه. پس ترکیبی از ناوگان، بهینه می باشد که منجر به وارد شدن کمترین هزینه به بهره گیری کنندگان از شبکه گردد.
مقدمه:
با توسعه شهرها و افزایش تقاضای سفرهای درون شهری، نیاز به جابجایی مردم و کالاها طی سالهای اخیر روز به روز افزونتر گشته می باشد . در این بین مهندسین حمل و نقل و برنامه ریزان شهری، تنها راه مدیریت حمل و نقل و ترافیک شهرها را در افزایش سهم حمل و نقل انبوه و عمومی و توسعه مدیریت سیستم های حمل و نقل شهری دانسته اند. زیرا که با توسعه سیستم و افزایش کارایی و مطلوبیت آن، با افزایش سهم سیستم های حمل و نقل عمومی از تقاضای سفرهای شهری، نیاز به بهره گیری از وسایل نقلیه شخصی کاهش می یابد و این امر می تواند تاثیر بسیار مطلوبی در شاخص های حمل و نقل و ترافیک، نظیر حجم ترافیک، زمان سفر، اندازه تأخیر و نیز شاخص های مدیریتی مانند اندازه مصرف سوخت و آلایندگی هوا داشته باشد.
طی چند دهه اخیر سیستم های جدید حمل و نقل شهری نظیر قطارهای سبک شهری، تراموا، مترو و اتوبوسهای سریع باعث دگرگونی در حمل و نقل شهری شده اند. برنامه ریزان مسائل شهری با بهره گیری از این پیشرفت های تکنولوژیکی می توانند راهکارهای متفاوتی در خصوص چگونگی برنامه ریزی حمل و نقل شهری ارائه نمایند.
اما در این بین یک نکته بسیار مهم می باشد و آن اینکه هیچ تکنولوژی و سیستم نمی تواند برای تمامی موردها پاسخگو باشد. یعنی به اظهار ساده تر این تکنولوژی می باشد که بایستی در خدمت رسیدن به اهداف برنامه ریزان قرار گیرد. گزینه های پیشنهادی برای جابجایی شهری می بایستی متناسب شرایط متعددی باشد که مهندسان و برنامه ریزان در مطالعات حمل و نقل شهری لحاظ می نمایند.
با در نظر داشتن تنوع سیستم های مختلف حمل و نقل عمومی، از این سیستمها به فرآخور نتایج مطالعات در شهرها بهره گیری گردیده می باشد. اما مسئله مهم در این بین بهره مندی از تمامی سیستمها در جهت نایل آمدن به بیشترین و با کیفیت ترین اندازه جابجایی در شهرها می باشد . می توان در تبیین این مطلب چنین گفت که کارایی منفرد هر یک از این سیستمها نمی تواند به اندازه کارایی ترکیبی آنها در کنار یکدیگر، اثر بخش گردد. چنانچه در تمامی مطالعات حمل و نقل انجام یافته در شهرها، سیستم های متنوع حمل و نقل عمومی را در کنار یکدیگر مورد ارزیابی قرار داد ه اند و در طراحی آنها، شرایط فیزیکی و عملکردی هر کدام مدنظر داده شده می باشد. این امر باعث می گردد که هر سیستم در عین خدمت دهی در خصوص جابجایی شهری، با ترکیب با سایر سیستم های موجود باعث افزایش کارایی کل مجموعه گردد.
با در نظر داشتن مطالب گفته شده در این پژوهش با هدف قراردادن افزایش سهم حمل و نقل عمومی از طریق افزایش کارایی سیستمهای ترکیبی مترو و اتوبوس، کوشش می گردد با مطالعه المان های مرتبط با طراحی ناوگان برای هریک از سیستمها، مدلی جهت بهینه سازی زمان انتظار در ایستگاه های مشترک بین دو سیستم مترو و اتوبوس ارائه گردد. زیرا که با بهینه سازی زمان انتظار براساس این مطالعه، می توان به ترکیب بهینه ناوگان براساس شاخ صهایی نظیر اندازه مسافر جابجا شده، زمان سفر و مسافت طی شده وسایل نقلیه خصوصی دست پیدا نمود.
تعداد صفحه : 151
قیمت : 14700 تومان

 

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه ارشد: مقایسه رفتار سیستم های مختلف سازه ای تحت اثر خرابی پیشرونده

***

—-

دسته‌ها: عمران